2005/Oct/24

ป่วยอีกล่ะ ไม่รู้เป็นอะไร คราวนี้ทั้งป่วยใจทั้งป่วยตัว

ไอ้ป่วยตัวนี่ไม่ค่อยเท่าไหร่ เพราะว่าไอ้เรามันก็ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่เป็นทุนเดิม อากาศเปลี่ยนๆ หน่อย ทำงานหนักๆ หน่อย นอนมันน้อยๆ หน่อย มันก็ทรุดเป็นธรรมดา เรื่องสามัญของสิ่งที่มันต้องเปลี่ยนไปตามกรรม (กรรม=การกระทำ ก็เล่นทำงาน/ทำตัวแบบนี้ ไม่ป่วยได้ไง)

แต่ว่าไอ้ป่วยใจ นี่อีกเรื่อง จริงๆ ก็ไม่ได้ป่วยเท่าไหร่ แค่เหนื่อยมากกว่ามั้ง แต่ว่าอีกซักพักก็น่าจะดีขึ้นล่ะมั้ง อย่าให้มีเรื่องปวดหัวเข้ามาอีกละกัน บางทีคนเราคิดอะไรให้มันน้อยๆ หน่อย ไม่ต้องฟุ้งซ่านนักก็จะดีอยู่หรอก แต่ว่าบางทีมันก็อดคิดไม่ได้ หรือว่าบางทีก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดฟุ้งซ่านไปเองหรือเปล่า หรือว่ามันต้องคิดแบบนั้นจริงๆ

ใจคนเรามันก็ลึกเกินไป ไว้ใจใครหรือว่าเชื่อใจใครก็ต้องคิดแล้วคิดอีก สมัยนี้ ... แย่จริงๆ ให้ตาย

"แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด
ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน"
จาก พระอภัยมณี โดย พระสุนทรโวหาร(ภู่)

แต่ก็นะ อีกไม่นานก็จะตายกันหมดอยู่แล้ว ไม่รู้จะดิ้นรนไขว่คว้า เบียดเบียน แก่งแย่ง ชิงดี กันไปทำไมนักหนา ช่วยกันทำโลกให้มันน่าอยู่ขึ้นกว่าไม่ดีหรือ ลูกหลานเจ้าของแผ่นดินที่เกิดมาบนแผ่นดินนี้ (ที่เราๆ ท่านๆ ทั้งหลายกำลังยืมพวกเขามาซุกหัวนอน แล้วคิดว่ามันเป็นโลกของเรา) จะได้ๆ ของดีๆ คืนไป ไม่งั้นไม่รู้ว่าจะเหลืออะไรคืนท่านๆ เหล่านั้นเหมือนกัน
"พฤษภกาสร อีกกุญชรอันปลดปลง
โททนต์เสน่งคง สำคัญหมายในกายมี
นรชาติวางวาย มลายสิ้นทั้งอินทรีย์
สถิตทั่วแต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา"
จาก กฤษณาสอนน้องคำฉันท์ โดย สมเด็จพระมหาสมณเจ้าฯ กรมพระยาปรมานุชิตชิโณรส

เออ... พอดีกว่า วันนี้รู้สึกสติแตกๆ ยังไงก็ไม่รู้ :-P